De centrale vorm van Parque werd geïnspireerd door een bezoek aan het Museu do Índio in Rio de Janeiro, Brazilië, waar Mariëlle Videler een installatie zag, gebouwd door mensen die langs de Oiapoque-rivier leven. Daar omlijsten versierde masten een ruimte voor het Turé-ritueel — een feest van dans en gezang ter ere van de geesten van de onderwereld, die zich aan ons tonen als planten en dieren.

Videler is vegetariër sinds haar tijd op de kunstacademie, en met Parque creëert ze haar eigen ritueel voor dieren die bij de jacht worden gedood. De dans die in het werk te zien is, is een jachtdans: de Dans van Diana, genoemd naar de godin die straft wie te veel van de natuur neemt. De choreografie is ontleend aan de expressieve gymnastiek van G.C. van den Bergh, vastgelegd in een handvol foto's uit de jaren twintig. Ze ontvouwt zich in drie delen: 'de voorbereiding', 'rond het kampvuur', en 'de jacht'.

Een ander belangrijk element is de weiknoop, waarmee Videler een gouden net weefde rondom de hoge houten palen. Deze knoop, ook bekend als macramé, werd eeuwen geleden gebruikt om de tassen te knopen waarin jagers hun buit mee naar huis droegen — de open structuur liet lucht door, waardoor de vangst vers bleef.